اوقات ، حركات و خلجان فكريم مىدانى . پروردگارا ! خود مىبينى كه دوستان و پرستندگانت در چه ورطه‌اى افتاده‌اند و دشمنانت چگونه آنان را مىآزارند ، نه در بخشش و كرمت گمان ناروايى دارم و نه در نعمات تو ترديدى رواست جز آنكه خود فرمان داده‌اى تا به اخلاصت بخوانند و نيايش كنند . جهد و كوشش ما موجب افزايش است و احسان تو مقتضى زيادى و فراوانى نعمات . پروردگارا ! پيشانيهاى ما داغ پرستش تو خورده و گردنهايمان افتادهء بندگى توست و دلهامان معترف به پروردگارى و مالكيت مطلقهء تو مىباشد ، وجودمان به سوى تو در حركت است و خواستار دستيابى سريع به مقصود . هر چه خواسته بودى شد و هر چه بخواهى شدنى است . اميد ، آرزو ، خواسته شده و سؤال‌شدهء ما تو هستى ، خواسته‌اى هر چند گران از تو نمىكاهد و جويايى هر چند مصرّ و خاكسار ، تو را خسته نمىكند ، مملكت تو فناناپذير و عزت تو پايدار و جاودانى است ، مشيّت و ارادهء تو در همه زمان جارى و سارى است و تويى خداوند پرمهر ، قدرتمند و درهم‌شكن قدرتها . پروردگارا ! ما را در پناه خود بگير ، با ياريت نيرومان بخش و بهرهء پيوستگان به ريسمانت و سايه‌گيران سايه‌ات را به ما عطا كن . . . » . امام - عليه السّلام - با معرفت عميقى كه نسبت به عظمت پروردگار دارد صفاتى و الا و ويژگيهايى برجسته به ساحت ربوبى نسبت مىدهد ، حقّا كه امام و پدران بزرگوار ايشان پيش‌قراولان سپاه توحيد و نسيم خوش كوى دوست براى درماندگان و گمگشتگان بودند . امام در اين دعا به مصائب و دشواريهاى مسلمين در حكومت عباسيان و خودكامگى حكام اشاره مىكند . سپس حضرت با فروتنى كامل از درگاه بارى تعالى - كه زمام هستى همگان در دست اوست - يارى و نصرت مىطلبد و خود را در پناه حق تعالى قرار مىدهد .